فصل دهم: زندگی در اکنون: بودن در لحظه حال​

راس هریس در این بخش به اهمیت حضور در «اکنون» یعنی لحظه‌ی جاری و واقعی زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات ما این است که ذهن‌مان دائماً در گذشته یا آینده سیر می‌کند و از لحظه حال غافل می‌شود.

ذهن انسان به‌طور طبیعی عادت دارد که یا نگران آینده باشد یا درگیر خاطرات گذشته. این حالت باعث می‌شود ما زندگی واقعی‌مان را از دست بدهیم و گرفتار اضطراب، افسردگی یا احساس بی‌معنایی شویم.

هریس توضیح می‌دهد که بودن در لحظه حال، یعنی آگاه بودن کامل به آنچه در اطراف و درون ما اتفاق می‌افتد، بدون قضاوت یا حواس‌پرتی. این حالت به ما کمک می‌کند از فشارهای ذهنی و هیجانات منفی فاصله بگیریم و آرامش بیشتری پیدا کنیم.

او معتقد است که زندگی در اکنون نه به معنای فراموش کردن گذشته یا برنامه‌ریزی نکردن برای آینده است، بلکه به معنای تمرکز کردن بر آنچه همین الان داریم و تجربه می‌کنیم است.

راس هریس تمرین‌های ساده‌ای را برای تقویت حضور در لحظه حال معرفی می‌کند؛ مثلاً توجه به تنفس، حس کردن تماس بدن با صندلی، یا مشاهده جزئیات اطراف بدون قضاوت. این تمرین‌ها ذهن را از حالت سرگردانی خارج می‌کند.

او می‌گوید که وقتی در اکنون حضور داریم، می‌توانیم انتخاب‌های آگاهانه‌تری انجام دهیم، چرا که تصمیمات ما دیگر بر پایه ترس یا خاطرات قدیمی نیستند، بلکه بر اساس واقعیت جاری شکل می‌گیرند.

زندگی در لحظه حال، ما را از دام «تفکر مفرط» رها می‌کند و به ما امکان می‌دهد که با آرامش بیشتری به مسائل زندگی نگاه کنیم. این آرامش زمینه‌ای است برای رشد و بهبود کیفیت زندگی.

هریس تأکید می‌کند که تمرین مداوم و صبورانه حضور در اکنون، یکی از ستون‌های اصلی روان‌درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) است و به افزایش انعطاف‌پذیری روانی کمک می‌کند.

در نهایت، پیام این بخش این است که زندگی واقعی فقط در همین لحظه اتفاق می‌افتد و اگر ما نتوانیم این لحظه را درک کنیم، بخش بزرگی از زندگی‌مان را از دست داده‌ایم.